PODZIAŁ SCHORZEŃ PADACZKOWYCH.

PODZIAŁ SCHORZEŃ PADACZKOWYCH. Nazwą padaczki obejmujemy wszystkie stany patologiczne mózgu, przebiegające z napadami, czyli z atakami. Napady w ogóle są to ściśle ograniczone w czasie, przeważnie krótkotrwałe, według pewnych praw przebiegające stany wyjątkowe, powodujące zaburzenia świadomości ilościowe, a czasem i jakościowe, oraz zaburzenia układu ruchowego. Napady w tym znaczeniu są osiowym objawem padaczki, chociaż bywają przypadki padaczki utajonej (epilepsia latens), gdzie tego objawu w obrazie klinicznym nie da się dowieść, chyba co najwyżej elektroencefalograficznie. Podział na różne odmiany padaczki opiera się na sprawdzianach kliniczno-feno- menologicznych, etiopatogenetycznych i bioelektrycznych. Chociaż znamy już dobrze różne typy napadów i potrafimy je w wielu przypadkach przyporządkować odpowiedniemu wzorcowi krzywej eeg i ustalić umiejscowienie sprawy według aktywności bioelektrycznej i według danych pneumoencefalograficznych i angiograficznych, to jednak w wielu przypadkach pogranicznych nie udaje się nam zsyntetyzować wszystkich tych danych. Trudności rozpoznawczo-różnicowe dają się nam we znaki już przy próbie różnicowania obrazów klinicznych ze względu na mnogość napadów poronnych i mieszanych. Aby się w tym gąszczu zorientować, brać trzeba pod uwagę najdrobniejsze szczegóły, których dostarczyć mogą wywiady, obserwacja kliniczna i wyniki badań dodatkowych, a w wielu wypadkach i wyniki leczenia. Wielu błędów można uniknąć, jeżeli się wciągnie w rozważania rozpoznawcze spostrzeżenia psychiatryczne, dokonywane w okresach przed-, po- i międzynapadowym. Dotyczy to znamiennych następstw otępiennych i charakteropatycznych, na które neurolodzy i inni lekarze bardzo często nie zwracają uwagi, nie doceniając ich znaczenia diagnostycznego. Trafne zastosowanie właściwego środka symptomo- lub syndromolitycznego, a w wielu przypadkach i nozolitycznego, musi być poprzedzone takim skrupulatnym postępowaniem rozpoznawczym. W piśmiennictwie światowym czasem zbyt wiele różnych spraw zalicza się do kręgu padaczki tylko dlatego, że cierpienie występuje napadowo. W rzeczy samej obowiązuje zasada, że w każdym przypadku występowania objawów w sposób napadowy należy w pierwszym rzędzie myśleć 0 padaczce. Napady padaczkowe występują bowiem nieporównanie częściej niż niepadaczkowe. Tak często przez lekarzy rozpoznawane napady omdleniowe, wegetatywno-dystoniczne, tetanoidne, anginoidalne i histeryczne okazują się po dokładniejszym badaniu napadami padaczkowymi bodaj czy nie w większości przypadków. Szczególnie dużo błędów rozpoznawczych dostarcza padaczka skroniowa, której bogata symptomatologia jakże często brana jest przez niewprawnych diagnostów za histerię lub nawet schizofrenię. Nie potrzeba tu osobno podkreślać ogromnego znaczenia wczesnego wykrycia tła padaczkowego. Od tego przecież zależy los chorego. Mniejszym błędem jest niesłuszne podejrzewanie padaczki niż zlekceważenie tej możliwości. Czasem zresztą pogląd, że dane jednostki są pochodzenia padaczkowego, posuwa się zbyt daleko i próbowano włączyć tu wszelkie napadowe zjawiska, np. tężyczkę; migrenę, narkolepsję, katapleksję, wegetatywne omdlenia, spazmy wściekłości i krzyku, nawet napady histeryczne psychogenne itd. [patrz też: kręgosłup w sporcie, kodeks pracy badania lekarskie, dermatolog na nfz wrocław ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: dermatolog na nfz wrocław kodeks pracy badania lekarskie kręgosłup w sporcie